Wszystko co powinno się wiedzieć o kartingu

Autodrom - tor stały, posiadający pochyle zakręty, co umożliwia pokonywanie ich z dużą prędkością.

Bezpieczeństwo - podczas jazdy na torze należy przestrzegać zasad bezpieczeństwa, aby uchronić od wypadku siebie lub inne osoby znajdujące się na torze. Do ogólnych zasad zalicza się m.in. poruszanie się po torze w wyznaczonym kierunku, poruszanie się pojazdem o dobrym stanie technicznym, nie stwarzającym zagrożenia, w przypadku awarii któregoś z pojazdów szybkie usunięcie go z toru i wiele innych.

Certyfikat - aby go uzyskać trzeba przejść pomyślnie przez egzaminy teoretyczny i praktyczny, te muszą być zgodne z wymaganiami Polskiego Związku Motorowego. Certyfikat jest dokumentem, dzięki któremu można uprawiać daną dyscyplinę sportu motorowego.

Delegat techniczny - wyznaczony przez CIK-FIA. Jest on odpowiedzialny za badania techniczne, posiada pełnię władzy nad sędziami krajowymi sędziami technicznymi.

Elementy wyposażenie dodatkowego - dozwolone jest stosowanie systemów pomiarowych z pamięcią lub bez umożliwiających odczyt obrotów silnika, prędkości, temperatury, czasu okrążenia. Zabronione jest połączenie radiowe między kierowcą na torze a innymi osobami.

FIA (Federation Internationale de I'Automobile) - Międzynarodowa Federacja Samochodowa . Do niej należy ustanawianie i wdrażanie przepisów dotyczących propagowania i kontroli zawodów, organizacji międzynarodowych mistrzostw. Do zadań FIA należy także rozstrzyganie sporów wynikających z ustanowionych przepisów. Jedną ze specjalistycznych komisji jest CIK-FIA Międzynarodowa Komisja Kartingowa. Ustanawia ona regulamin wewnętrzny CIK-FIA, czuwa nad przebiegiem międzynarodowych zawodów kartingowych.

Główna Komisja Sportu Kartingowego - powstała w 1975 roku. Jej głównym celem jest popularyzacja sportu kartingowego wśród dzieci i młodzieży. Decyzje o przyznaniu lub pozbawieniu licencji podejmuje właśnie ona. Do zadań GKSK należy opracowywanie regulaminów na każdy kolejny sezon.

Historia kartingu - początki tego sportu datuje się na okres II wojny światowej. Wtedy właśnie amerykańscy piloci, aby dostarczyć sobie rozrywki ścigali się małymi wózkami (które raczej w niczym nie przypominały obecnych gokartów). Pierwszy kart z silnikiem powstał w 1956 roku, rok później został opracowany pierwszy regulamin. Polacy nie musieli długo czekać, aż do nich dotrze moda na ten sport. Już w 1960 roku odbyły się pierwsze wyścigi kartingowe, miejsce rywalizacji była wtedy Częstochowa. W 1967 roku rozegrane zostały pierwsze Mistrzostwa Polski.

Incydent - w regulaminie nazywany fakt lub wiele faktów dotyczących jednego lub kilku zawodników. Należy do nich m.in. spowodowanie zatrzymania wyścigu, złamanie przepisów, przedwczesny start, nie przestrzeganie flag, spowodowanie wypadku, wymuszenie na innym zawodniku opuszczenia toru i wiele innych. Za ich spowodowanie zawodnicy są karani np. ostrzeżeniem, karą czasową lub nawet wykluczeniem z zawodów.

Jednostka napędowa czyli silnik - dwusuwowy. Kryje w sobie moc od kilku do nawet 90 KM. Układ przeniesienia napędu, w który kary jest wyposażony kart jest dość prosty. Silnik z napędzaną tylną osią jest połączony za pomocą łańcucha a regulację przełożenia uzyskuje się poprzez zmianę średnic kół zębatych osadzonych na wale silnika i osi napędzanej. W pierwszych gokartach nie stosowano sprzęgła. Obecnie gokarty (zwłaszcza wyższych klas) najczęściej posiadają nie tylko sprzęgło, ale i skrzynię biegów. Zastosowany sposób przeniesienia napędu i brak w nim mechanizmu różnicowego powoduje, że gokart bardzo chętnie wchodzi w poślizg, co zwiększa widowiskowość tego sportu.

Kart - ponad 50 lat temu powstał pierwszy wyposażony w silnik. Od tamtych czasów wiele się zmieniło, a obecne pojazdy nie wiele przypominają karty, którymi kiedyś się ścigano. Te małe pojazdy potrafią się rozpędzić nawet do 250 km/h, przyspieszając do setni nawet w 3 sekundy. Karty o największych osiągach są przeznaczone dla starszych i bardziej doświadczonych zawodników. Prędkości, do jakich wózek się rozpędza są różne w zależności od kategorii dla jakiej są przeznaczone. Waga karta wynosi ok. 80 kg bez kierowcy, co pozwala na dobre osiągi mimo nie największej mocy silnika.

Licencja - podobnie jak certyfikat nadawana przez Zarząd Okręgowy lub Główny Polskiego Związku Motorowego. Uzyskanie licencji daje możliwość startów w zawodach motorowych.

Mistrzostwa - rozgrywane mogą być w konkurencjach indywidualnych, zespołowych i sponsorskich. Przed rozpoczęciem sezonu podawana jest ilość rund składająca się na dane zawody. Mistrzostwa kartingowe mogą się odbywać na różnych szczeblach: ogólnopolskim (Kartingowe Mistrzostwa Polski), strefowym i okręgowym.

Nadwozie (do jazdy na torach krótkich) - ma osłaniać wszystkie części karta, które są omywane przez strugi powietrza zewnętrznego, poza częściami koniecznymi do napędu, kierowania i hamowania. Płaskie części powinny mieć zaokrąglone brzegi. Składa się z dwóch elementów bocznych, osłony przedniej i osłony kolumny kierowcy.

Opony - są jedynym elementem, który może się stykać z ziemią, gdy zawodnik znajduje się w pojeździe. Zabronione jest stosowanie w jednym wózku opon innych marek lub kombinacji gładkie-deszczowe. Ciśnienie w oponie musi wynosić 1 bar. Średnica obręczy nie może wynosić więcej niż 5 cali. Średnica zewnętrzna opony przedniej to 280 mm, tylnej maksymalnie 300mm. Po zamontowanie obręczy i opony maksymalna szerokość dla opony przedniej to 135 mm, a tylnej 215 mm.

Podwozie - główna część budowy karta. Składa się z ramy (główna część) i pomocniczych części. Rama jest częścią odpowiedzialną za przenoszenia obciążenia podczas ruchu pojazdu. Rury, które ją tworzą są wykonane ze stali magnetycznej. Każda z głównych części podwozia musi być trwale połączona z inną lub przymocowana do ramy. Części pomocnicze montowane są aby uzyskać większą wytrzymałość pojazdu.

Regulamin - ustanawiany przez Główną Komisję Sportu Kartingowego. Zawiera informacje dotyczące organizacji i przebiegu zawodów, przyznawania i odbieranie licencji i innych. Określa także jaki jest przedział wiekowy zawodników w poszczególnych kategoriach oraz jakie są wymagania sprzętowe do startu w nich.

Siedzenie - musi być tak dobrane, aby zawodnik nie mógł przesuwać się w tył, przód lub na boki podczas pokonywania zakrętów. Fotek kierowcy decyduje o komforcie w czasie jazdy.

Tory - jeśli chodzi o tory profesjonalne (takie na których odbywają się zawody) to ich minimalna długość wynosi 700 metrów, maksymalna 1500 metrów. W przypadku zawodów kategorii Shifter, gdzie pojazdy są wyposażone w skrzynię biegów, maksymalna długość wynosi 2500 metrów. Szerokość to minimum 6 metrów. Nawierzchnia składa się z warstwy ścieralnej, wiążącej i podbudowy ułożonych na podłożu gruntowym. A gdzie tory profesjonalne i te amatorskie znajdują się w Polsce? Zapraszamy do zakładki "TORY" oraz śledzenia bieżących informacji :)

Układ kierowniczy i hamulcowy - w przypadku pierwszego z nich zabronione jest stosowanie w pojazdach układu sterowania za pomocą linki lub łańcucha. Kierownica o kształcie kołowym w górnej części może był płaska. Po zamontowaniu układ musi gwarantować bezpieczeństwo co umożliwia stosowanie nakrętek. Hamulce powinny działać co najmniej na dwa tyle koła.

Wiek zawodnika - często słyszy się pytanie w jakim wieku powinno się zacząć albo czy na początki nie jest za późno. Prawda jest taka, że im wcześniej tym lepiej, górnej granicy też nie ma. Dzieci jeżdżące w tym roku w nowej kategorii Easykart 50 Trening pokazały, że nic nie stoi na przeszkodzie aby i one dobrze bawiły się za kierownicą pojazdu. Najmłodsi mieli przecież po 4 lata. Oczywiście im niższy wiek zawodników tym także mniejsza prędkość jaką kart może osiągnąć. Wczesny początek dobrze wpływa na późniejsze zachowania za kierownicą. A wracając do górnej granicy wieku to co tu dużo mówić, najlepszym przykładem może być 29-letni Mistrz Świata.

Zderzaki - istnieją trzy rodzaje: przednie, boczne i tylne. Pełnią one funkcję ochronną, ich maksymalne wymiary są określone. Zderzak przedni składa się z dwóch rur, które muszą być ze sobą trwale połączone. Musi być także przymocowany do karta w czterech miejscach tak, aby możliwe było zamontowanie osłony przedniej. Górna rura zderzaka musi być umiejscowiona minimum 200 mm od nawierzchni, a maksymalnie 250 mm. W przypadku zderzaka tylnego, który także jest wykonany z dwóch rur konieczne jest przymocowanie go do pojazdu w dwóch miejscach. Nie mogą być umiejscowione wyżej niż 200 mm nad nawierzchnią. Przy montowaniu zderzaków bocznych należy pamiętać, że po ich przymocowaniu musi się dać zamontować jeszcze kasetony. Muszą być umieszczone minimum 160 mm nad nawierzchnią.